آسمان  زرد است به سان

 روزی غبار گرفته یا

بغضی فروشکسته در حنجره

من تلخم و

و زهری به رنگ زندگی تمام عروق مرا سیطره کرده

 چون عشق تو که قلبم را

با تو سخن نمی گویم 

 و برای تو نمی نویسم

چرا که که نه شنیدن بلدی و نه خواندن

گیرم هردو را بدانی

مگر فهمیدن می دانی

من برای ابرها می نویسم  می گریند

با صدایی بلند

و برای آسمان می گویم

غروبش را دیده ای؟

 آه حیات مرا مردابها فرا گرفته اند

نیلوفران مرده اند 

 و قورباقه ها زندگی ام را بسان زهر خنده ای چندش آور فریاد می کنند

 برگرفته از چشم براه باران