 
:Powered By BLOGFA.COM |
بر بلندای خیال خویش ایستاده ام و بودن را نفس میکشم
اسطوره ذهن آرامم به تباهی می رود همان جایی که تو اغاز افسانه ها بودی و در ادراک خاطرات تلخم معلق ماندم . شاید هنوز هم دلی برای حضورم می تپد ؟ پس چرا همچنان در خاطرات تلخ محصور مانده ام ؟ ولی افسوس کسی نیست راز پرپر شدن را به او بگویم کسی نیست که با سرانگشتان نوازشگرش اشک مرا پاک کند و با روشنایی چشم هایش تنهاییم را خاک کند . خسته ام از این لبخند پر از درد ! خدایا در این زندان غم چه بود من را انداختی ؟ وقتی سقف زندگی انقدر پایین بیاید که ناگریز از زیستن بود مرگ زیباترین پله صعود است
+
نوشته شده در یکشنبه نوزدهم فروردین 1386ساعت 22:44 توسط سحر سهرابی
|
همه ميپرسند
چيست در زمزمه مبهم آب چيست در همهمه دلكش برگ چيست در بازي آن ابر سپيد روي اين آبي آرام بلند  كه ترا مي برد اينگونه به ژرفاي خيال چيست در خلوت خاموش كبوترها چيست در كوشش بي حاصل موج چيست در خنده جام كه تو چندين ساعت مات و مبهوت به آن مي نگري  نه به ابر نه به آب نه به برگ مه به اين آبي آرام بلند نه به اين خلوت خاموش كبوترها نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام من به اين جمله نمي انديشم من مناجات درختان را هنگام سحر رقص عطر گل يخ را با باد نفس پاك شقايق را در سينه كوه صحبت چلچله ها را با صبح بغض پاينده هستي را در گندم زار گردش رنگ و طراوت را در گونه گل همه را ميشنوم مي بينم من به اين جمله نمي انديشم به تو مي انديشم اي سراپا همه خوبي تك و تنها به تو مي انديشم همه وقت همه جا من بهر حال كه باشم به تو ميانديشم تو بدان اين را تنها تو بدان
 تو بيا تو بمان با من تنها تو بمان جاي مهتاب به تاريكي شبها تو بتاب من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند اينك اين من كه به پاي تو درافتاده ام باز ريسماني كن از آن موي دراز تو بخواه پاسخ چلچله ها را تو بگو قصه ابر هوا را تو بخوان تو بمان با من تنها تو بمان در دل ساغر هستي تو بجوش من همين يك نفس از جرعه جانم باقي است
آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش
+
نوشته شده در دوشنبه ششم فروردین 1386ساعت 12:53 توسط سحر سهرابی
|
براي رويش در تنگاتنگ عطش فريادم در سکوت پنجره ها ، زنداني است من ... حجم دلواپسي هاي خويشم و نگاهم ... کالترين سيب که دربن بست خيال هاي مشوشم هرگز نمي رسد و تو ... تو در زمستان بودنم قصه بهار مي ماني نميدانم كجا بودم ، شايد مثل هميشه غرق در درياي اوهام و شايد روحي سرگردان در دشت خاطرات ديروز … نميدانم نميدانم كجا بودم ، شايد مثل هميشه غرق در درياي اوهام و شايد روحي سرگردان در دشت خاطرات ديروز … نميدانم چه مي كردم ، شايد ميگريستم بدون اينكه سر بر شانه هايت داشته باشم و شايد باز هم مثل ديوانگان از رفتنت فرياد ميكردم … لحظه رفتنت را خوب بياد دارم ، لحظه اي كه تو پرواز كردي و اوج گرفتي و من دلم مرداب شد ، لحظه اي كه من چون عذا داري سياه پوش بر گور عشقم ميگريستم ، بياد دارم شكوه هايم و اشكهايم را … اي عزيزترين زندگيم چرا نا گاه اين چنين شدي و آتش عشقم را به خاكستري سرد بدل كردي ... مگر نگفتي ميماني تا قيامت ؟!! تا قيامت راه بسيار است و من تنها ، مگر نگفتي نميگذاري لحظه اي تنها بمانم و تا آخر راه در كنارم ميماني ؟... پس كجا رفتي ؟ من تنهايم ... از سياهي اين شبهاي بي پايان ميترسم ! تنهايم نگذار … ناگاه گرمي دستاني را بر شانه هايم حس كردم ، ميترسيدم نگاهت كنم ، مبادا رويا باشي ، ميترسيدم لمست كنم ، مبادا طلسم باشي و نابود شوي ، ميترسيدم بوسه بر دستانت بزنم ، مبادا آتش عشقم وجود شرمنده زمستانيت را آب كند ، حتي ميترسيدم مثل آوازهاي كودكي ام زمزمه ات كنم ، لرزشي مبهم بر وجودم چيره گشت ، گويي حتي قلبم ميلرزيد ، آرام آرام چشم گشودم ، به آرامي سالهايي كه در كنارت عاشقانه مانده بودم و ناگاه پرتوهاي آفتاب را كه گويي دست نوازش پروردگارم بود بر شانه هايم حس كردم ، اشكي بر گونه ام لغزيد ، چشمان خواب آلودم باز شد و بي اختيار بر جمله اي افتاد كه بالاي سرم بود : بهارم رفت
زندگي زيباست آن هنگام که نگاهي پر مهر را مي بيني و در کلامي دلنشين سخني سرشار از محبت را مي يابي ، زندگي زيباست آن هنگام که با تلاقي دو نگاه لبخندي مي شکفد و دستاني گرم ، دستانت را مي فشارد ، زندگي يعني دريچه اي به سوي قلب ها گشودن ، راهيه راههاي نا اميد شدن و همسفر غمها بودن ، زندگي يعني ساختن بنايي که آنرا محبت ناميده اند ...
اي دل من ، گرچه در اين روزگار
عید بر شما مبارک باد
+
نوشته شده در پنجشنبه دوم فروردین 1386ساعت 18:58 توسط سحر سهرابی
|
|
