هراسی نیست از این امید که ارزش صبوری ندارد

 

و دل بستنی که از دل این همه سکوت بر می خیزد رفتنی ست

 

وقصه ها پر می شود از غصه ها و گلایه ها.

 

عادت می کنیم به مرگی که در چشمان خواب آلوده مان می خندد

 

وپریشانی را به بازی می گیرد.

 

سایه ها رهایمان نمی کنند.

 

غریبه می شوند دست هایی که گله از دلسوزی می کردند

 

و من و تو خسته می شویم از آن اشاره های دورادوی

 

که آزادی را در تقدیر ما می شکند

 

ولی ما تن می دهیم به تمام فاصله ها...

فراموشت كرده اند 

و سرگـــردان 

...

..

.

گونه هايت آرام داغ مي شوند

نفس هايت به شماره می افتند 

 

كوتاه

 

ممتد

 

لرزان

 

از لابه لاي شاخه هاي تنهايي

به آسمــــــــان نگاه ميكني 

 

به خورشيــــــد 

که با گام های لرزانش   

به سمت غروب شناور است  

 

قطره هاي بــــاران 

با ضرب هاي ناموزون

آرامش ساييدهء لحظه هايت را لمس ميکنند

 

 

ياد تمام آنچه كه بود

و ديگر نيست

پلك هايت را سنگين ميكند  

 

 

به آسمــان نگاه ميكنم

 

تا بدانم ستاره ها چگونه فرو مي افتند

خاك مي شوند

تا ببينم انسان ها چگونه خاطره ميشوند

و خاطره ها 

چگونه فراموش

 

 

 

 

دستهاي بيرحم انتظار

برصورت پريده رنگ اميد سنگ ميكوبند

و من آرام از ميان اين هياهوهاي ديوانه وار 

آخرين خشكيده برگ خزان آرزوهايم را 

در آغوش ميكشم 

 

ميلرزم از درد

در انجماد مبهم بادهاي ويراني

چنان چون تلاطم متعفن كهنه زخمهاي يأسي به چرك نشسته

كه گويي سال هاست

تيک تاک غليظ انتظار رهايی را به دوش ميکشد

 

اينك انگار سالهاست از دست داده ام

ديروز و امروز و لحظه هايم  را

 

اينك انگار قرن هاست

سنگيني اين اشك هاي سيماني

بر گونه هاي خسته ام چنگ ميزند

 

اينك انگار 

من نيست 

تاريكي ست

سرماست

شب است  

و سكــوت

 

 

مهر عزيز 

هشيار باش

خورشيد غروب خواهد كرد

در سوگ آخرين خشكيده برگ اميد

خورشيد خواهد خفت

ميدانی ؟ 

...

..

.

 

  دست های منجمدم را  

دور تا دور ِآرزوهای ماسیده بر گیج گاه سرنوشتم ، حلقه میزنم

بلندی موهایم  را  برزخمهای  گیج ِ راههای بن بست تنم پیچ میدهم

 تا یادم بماند 

هیچ راهی جز بیراهه به جایی نبود !

 

انگشت هایم را در حفره های تاریک هستی ام فرو میبرم

با سرعت تمام میدوم ، تا به خودم برسم

به نفس نفس می افتم

سیاه میشوم

 

  این بار اما

قبل از سقوط  

خط ممتد بودنم را ، درست از وسط  میشکنم

و با این شکست

موازات دردناک سرنوشتمان 

برای همیشه نابود میشود ... 

 

تو از لای تکه ای ابر در آسمان بیرون می آیی  

و مرا محکم تر از همیشه در آغوش میگیری

...

بغض های نترکیده ام

تکه تکه ضجه میشود

.

.

فلکین قانلین الیندن بیر آتلمیش یئره اندی

 تیره بختی در سپیده دم خونین به دنیا آمد

بیر فلاکت آنانین جان شیره سیندن سوتون امدی

 و از شیره جان مادری فلاکت زده چشید

بوللی نیسگیل شله سین چینینه آلدی

تیره بختی خود را به آغوش کشید

تای توشوندن دالی قالدی ساری گل مثلی سارالدی

 از همزادان خود عقب ماندو مانند گل پژمرده گشت

گونو تک باغری قارالدی

 تنهایی زندگی دل شکسته اش کرد

درد الیندن زارا گلدی گونو گوندن قارا گلدی

 بی ملایمتی روزگار ازرده خاطر کرد و روز به روز سیه بخت تر گشت

خان چوبانسیز سئله تاپشیرسین اوزون یوردوموزا بیر سارا گلدی

تکرار داستان سارایی را به قلم کشید که بی خان وبی سرور خود را به سیل رودخامه انداخت و به شهر کما قدم گذاشت

بیر وفاسیز یار الیندن یارا گلمز سانا گلدی

  از دست یار بی وفای نادوست فرتوت شدا

بیر یازیق قیز جان الیندن جانا گلمز جانا گلدی

 دختر بیچاره از دست جانان بی ارزش به ستوه آمد

کئچه جکده الموت دامنه سیندن بورایا درمانا گلدی

 گذشته از دامنه های الموت برای درمان عشق خود به این منطقه قدم گذاشت

بیر آدامسیز سوری آدلی،الی باغلی،دیلی باغلی!

بی کس ؛ بی یاور ، بی زبان به نام سوری

سوری کیمدور؟ بیر گولدی جهنمده بیتیبدور

سوری کیست ؟ گلی ست در جهنم روئیده است

 سوری بیر دامجیدور گوزدن آخاراغ اوزده ایتیبدور

 قطره اشکی است که از چشمان سرازیر شده وبر گونه ها نشسته

سوری یول یولچیسیدور اَیریده یوخ دوزده ایتیبدور

 مسافر راه راستی است – بخاطر درستی اش گم گشته است

سوری بیر مرثیه دور اوخشایاراق سوزده ایتیبدور

مرثیه ای است که کلامش گم گشته

او کونول لرده کی ایتمیشدی ازلدن اودو گوزدنده ایتیبدور

 گم گشته سرزمینی است که از ازل گم بود برآن است که از چشمان افتاده

سوری بیر گوزلری باغلی،اوزو داغلی،سوزو داغلی،اولوب

 سوری ؛ چشم بسته ، سیلی خرده ،

 هاردان هارا باغلی!

تا کی زندگی تیره

بوشلاییب دوغما دیارین اموب البته یاریندان ال اوزوب هر نه واریندان

زادگاه خود را رها کرده، از یارش جدا گشته ،دست از همه چیز خود دست برداشته است

قورخماییب شهریمیزین قیشدا آمانسیز بورانیندان نه قاریندان

از سرمای سوزان و برف و یخبندان شهر ما هراسی نداشت

گزیر آواره تا پا یاندیریجی دردیده چاره تاپا بیلمیر

 اما هرگز نمی تواند سرگردان تا رسیدن به چاره ای می گردد

چوخ سویر عشقی باشیندان آتا،آما آتا بیلمیر

 عشق را می خواهد رها کند اما نمی تواند

اُوا باخ اُوچی دالینجا قاچیر آما چاتا بیلمیر

 شکار در پی صیاد می دود اما نمی رسد

ایش دونوب لیلی دوشوب چوللره مجنون سراغیندا

 روزگاره برگشته ؛ لیلی در پی مجنون آواره گشته

شیرین الده تئشه،داغ پارچالییر فرهاد اوتورموش اوتاغیندا

شیرین دست بر تیشه  و کوهکن – فرهاد نشسته بر دنج خانه

تشنه لب قو نئجه گور جان وری دریا قیراغیندا

در دریای عشق خود تشنه لب جان می دهد

گوزده حسرت یئرینی خوشلایوب ابهام دوداغیندا

 آرزو و حسرت رسیدن را در لبان و ابهام با خوشی گمانه می زند

وارلیغین سون اثری آز قالیر ایتسین یاناغیندا

 آرزوی بودن را در سوز و گداز خود از سر بیرون کرده است

سانکی بیر کوزدی بورونموش کوله وارلیق اوجاغیندا

در کوره مانده است چون اتشی که خاکستر رویش را پوشانده باشد

کوزریر پیلته کیمین یاغ توکه نیب دور چراغیندا

چون فیتیله بی روغنی که اطرافش روغن ریخته باشد دود فرا گرفته

بوی آتیر رنج باغیندا قوجالیر گنج چاغیندا

با رنج روزگار بزرگ و گنج زندگی را ازدست میدهد

بیر آدامسیز سوری آدلی،الی باغلی دیلی باغلی

 --

سوری جان اومما فلکدن،فلکین یوخدی وفاسی

 سوری جان ، دل به دنیا نبند ، دنیا وفا ندارد

نقدر یوخدی وفاسی او قدر چوخدی جفاسی

 هر چه وفا ندارد جفایش بیشتر

کهنه رقاصه کیمی هر کسه بیر جوردی اداسی

 چون رقاصان قهار بر هر کسی به گونهای می رقصد

او ایاقدان دوشه نی ایستیر،ایاقدان سالان اولسون

 از پا افتادگان را می خواهد از پادرآورد

او تالانمیشلاری ایستیر گونی گوندن تالان اولسون

با مکنتان را خواهد که برمکنتشان بیافزاید

او آتیلمیشلاری ایستیر هامودان چوخ آتان اولسون

 رهاشدگان را می خواهد بیشتر رها کند

او ساتیلمیشلاری ایستیر قول ائدر کن ساتان اولسون

 بردگان را می خواهد بیشتر بر بردگی بگمارد

نئله مک قورقو بوجوردور فلکین نظمی ازلدن اولوب اضدادینه باغلی

 چکار میشود کرد که نظم طبیعت بر اضدادش بسته است

قاراسیز آغلار اولانماز دره سیز داغلار اولانماز اولوسیز ساغلار اولانماز

 سفید،سیاه – دره ، کوه و مرده زنده نمی شود

گرک هر بیر گوزله بیر دانا چیرکینده یارالسین

 گرگ زندگی بر هر زیبایی طعمه های چیده

بیری انسین یره گویدن بیری عرشه اوجالانسین

یکی بر زندگی نگون بخت ودیگری بر خوشی خوابیده

بیری چالسین ال ایاق غم دنیزینده،بیری ساحلده سئوینجیله دایانسین

 یکی در گرداب غرق شدن دست و پا می زند ودیگری در ساحل آرامش دراز کشیده

بیری ذلت پالازین باشه چکیب یاتسادا آنجاق،بیرینین بختی اویانسین

 یکی پتوی ذلت زندگی را برای آرامش و خواب بر روی خود کشیده و دیگری بختش بیدار

بیری قویلانسادا نعمتلره یئرسز،بیری ده قانه بویانسین

 یکی بهرهمند از هر نعمتی و دیگری در خون غلتیده

آی آدامسیز سوری آدلی،ساچلاریندان دارا باغلی!

 سوری بیکس – که زلفانت بر دار آویخته شده

نئله مک ائیش بئله گلمیش؛چور گلنده گوله گلمیش

 کار روزگار اینگونه است

فلکین ایری کمانینده اولان اوخ آتیلاندا دوزه دگمیش

 آسمان خشم آلود چون تیر خود را بر کشد  بر سینه غم می زند

دلسیزین باغرینی دَلمیش؛ایری قالمیش دوزو ایمیش

همه چیز را وا ژگون می کند

اونو خوشلار بو فلک:ائل ساراسین سئللر آپارسین

 خوشحالی روزگار این است که سارای قبیله را به دست سیل دهد

بولبول حسرت چکه رک گول ثمرین یئللر آپارسین

بلبل در حسرت  که ثمره گل ها بر باد رفته

قیسی چوللر ده قویوب لیلینی محمیلر آپارسین

قیس را در بیابان گذارده و لیلی را خواهان برد

خسروئی شیرینیله ال اله وئرسین،فرهادین قامتین اگسین 

دست شیرین و خسرو در هم و  قامت فرهاد بر هم شکسته

باخاراق چرخ زامان نشئیه گلسین

 و در اندیشه آن که چرخ زمان برگردد

کئفه دولسون،سوری لار سولسادا سولسون

 اما دنیا خرسند اگر چه سوری ها پژمرده شوند

بیری باش یولسادا یولسون

 کسی از شدت بدبختی خاک بر سرش کند

داش آتان کول باشی قویموش  داشینی اوزگیه آتماز

 بیچاره زندگی سنگ بیچاره گی را بر دیگری نمی اندازد

سن یئتیشسن هدفه اوندا فلک مقصده چاتماز،داها افسانه یاراتماز

 چون به هدف رسی دنیا به مقصود خود نمی رسد و افسانهای نمی آفریند

سوری ای باشی بلالی زامانین قانلی غزالی

  سوری – ای مصیبت – غزال خونین زندگی

سوری بیر گوشدی خزان آیری سالیبدور یوواسیندان

 سوری -  گنجشکی است از آشیانه خود جدا مانده

ال اوزوبدور آتاسیندان

 از پدر خود جدا گشته

جوجه دیر حیف اولا سود گورمییب اصلا آناسیندان

حیف – گنجشکی است که سودی از مادرش ندیده

او زلیخا کیمی یوسیف ائیین آلمیر لیباسیندان

زلیخایی ست که بوی پیراهن یوسف را در سر دارد

بونا قانع دی تنفس اده بیر یار هاواسیندان

بر آن قانع است که از هوای وصال یار تنفس مس کند

درد وئرن درده سالوب آمما خبر یوخ داواسیندان

 درد فلک کشیده اما خبری از درمانش نیست

آغلایوب سیتقایاراق بهره آپارمیر دوعاسینان

 چون ابشار اشک میریزد اما بهرهای از دعای خود نمیبرد

او بیر آئینه دی رسام چکوب اوستونه زنگار اوندا،یوخ قدرت گفتار

 آئینه ای است که گرد و غبار رویش را پوشانده و قدرت گفتار نمایان کردن  ندارد

اوزی چیرکین دیلی بیمار،گنج وقتینده دل آزار

سوری کسی است که گرد روزگار بر رویش نشسته    وزبانش بسته و در کنار گنج عشق خود ازرده خاطر

گوره سن کیم دی خطا کار،گوره سن کیم دی خطا کار؟

گناه کار کیست؟؟؟ خطاکار کیست ؟؟؟؟

 

بـــلم آرام چـــون قوئی سبکــبار

به نرمی بر سر کارون همـی رفــت

به نـخلستان ساحل، قرص خورشــید

زدالان افــق بیرون همــی رفـت

شفـق بازیکنـان در جنـــبش آب

شکــوه دیگـــر و راز دگــر داشـت

به دشتی پر شقــایق باد سرمـست

تو پنـداری که پاورچین گــذر داشت

جــوان پــارو زنـان بر سینه مـــوج

بلــم می رانــد و جانش در بـلم بود

صــــدا ســر داده غمگین در ره بـاد

گــــرفتــار دل و بیــمار غـــم بود :

« دو زلفــــونت بـود تـــار ربـــابــم

چـه می خواهـی ازین حــال خرابـم

تــو کـه با مــا ســر یاری نـــداری

چـرا هــر نیمه شو آیی به خوابــم ؟ »

صــدا چون بوی گل در جنبــش باد

به آرامی به هر سو پخش می گشت

جوان می خواند و سرشار از غمی گرم

پی دستی نوازش بخش می گشت ...

نسیـــمی ، این پیام آور و بگذشت :

« چه خوش بـی مهربونی از دو سر بی »

جــــوان نالــید زیـر لب به افسوس

« که یـــکسر مهــربونی دردســر بی »