رفتی ، شکستی دلم را با من مدارا نکردی

مظلوم تر از دل من ای عشق پیدا نکردی

 

در غربت این حوالی تنها پناهم تو بودی

رفتی چه ناباورانه! یادی هم از ما نکردی

 

با این که دیدی من و دل هر دو گناهی نداریم

فکری به حال من و این مجنون شیدا نکردی

 

باور نمی کردم امروز این گونه تنها بمانم

رفتی و پشت سرت را حتی تماشا نکردی

 

 

 

گفتم مگر با نگاهت سامان بگیرد دل من

چشمان سکر آورت را بر روی من وا نکردی

 

می پرسم از خود همیشه ، حقی ندارد مگر عشق

بر گردن ما ، که از او یک ذره پروا نکردی ؟

 

گفتم که شاید بخوانی شعر غریبانه ام را

آوردم اما سرت را یک لحظه بالا نکردی

 

                                                                                                        آهنگ کهکشان عشق

 

 در نگاهت وسعت دریا مجسم می شود

آسمان از حزن چشمان تو درهم می شود

 

 

حرمت آیینه تفسیری نجیب از روی توست

با تو ای آیینه اندوه دلم کم می شود

 

برگ برگ غنچه های ساده ی باغ دلم

در بهار صبح رویت پر زشبنم می شود

 

بی تعارف مطلع سبز غزل های منی

با حضورت باغ شعرم باز خرم می شود

 

صحبت از گمنامی دل بود و تنهایی او

مطمئنم بعد از این مشهور عالم می شود

 

یک سبد گل را تعارف می کند لبخند تو

گوشه ی دل بعد عمری خالی از غم می شود

                                      

                                         

و حال من در زندانی به وسعت ابعاد وجودم
حبس را فریاد میزنم
و آیا کسی از برون این دو روزنه ی سیاه
درونم را خواهد کاوید
و آیا چشمانی رود جاری شده ی قلبم را
از ورای این سپید گونه ی حریروار که
گاه بستر آرامش است و گاه آتشگه شهوت
خواهد دید .....

من در پی آزادی ام نه به دنبال طره ای زنجیرگونه
برای پایبندی قلبت در سینه ام
و نه به دنبال زندانی در آغوشم
تا وجودت را محبوس کنم  ....

خانه ای می خواهم که در آن پنجره ها روزنه ای باشند
پر از بوی نسیم و پر از آفتاب گونه های روشن
و گاه
پر از صدای بازی کودکانه ی فرشته ها
و همیشه
سرشار از نجوای عاشقانه هامان

                                                        
                                                             فصل سرد

 

 

شب بود واندکی باران و گاهی هم رگبار آسمان خالی و زمین هم آیینه سیاهی و ما هم همچون عروسکهای زیبا و شکسته می گذشتیم از این دره ، سرمایی بود سوزان و مرگ در یک قدمی ،فاجعه ای داشت خبر می داد رفتنم را ...  شب بود و اندکی رویا و گاهی هم ستاره و یک دریچه که میشد در آن تو را نگاه کرد و نبودنت را دید شب بود و خاموشی سکوتش را سر می داد و من سکوتم را فریاد زنان می سپردم بر قطره های جاری بر گونه هایت و گذشتم از خویش ... دیگر سکوت هم یاری رفتنم نیست . . . و اگر روزی مرا دیدید قطره ای شوید بر تنم ! اینجا سراب خدایی می کند

 

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم
اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه
ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود-اما-
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
ازآن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و
بسوزانند
شود مرهم
برای دلبرش آندم
شفا یابد
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را
بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده
و یک دم هم نیاسوده که افتاد چشم او ناگه
به روی من
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من
به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و
به ره افتاد

و او می رفت و من در دست او بودم
و او هرلحظه سر را
رو به بالاها
تشکر از خدا می کرد
پس از چندی
هوا چون کورۀ آتش زمین می سوخت
و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟
در این صحرا که آبی نیست
به جانم هیچ تابی نیست
اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من
برای دلبرم هرگز
دوایی نیست
واز این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما!!
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و
من در دست اوبودم
وحالامن تمام هست اوبودم
دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟
نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟
و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت
که ناگه
روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر اوکم شد
دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت
نشست و سینه را با سنگ خارایی
زهم بشکافت
زهم بشکافت
اما ! آه
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد
زمین و آسمان را پشت و رو می کرد
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد
نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را
به من می دادو بر لب های او فریاد
بمان ای گل
که تو تاج سرم هستی
دوای دلبرم هستی
بمان ای گل
ومن ماندم
نشان عشق و شیدایی
و با این رنگ و زیبایی
و نام من شقایق شد
گل همیشه عاشق شد ...

 

 

به چشمان پريرويان اين شهر

                   به صد اميد مي بستم نگاهي

                                         مگر يك تن از اين ناآشنايان

                                                    مرا بخشد به شهر عشق راهي

 

به هر چشمي به اميدي كه اين اوست

                   نگاه بي قرارم خيره مي ماند

                                        يكي هم، زينهمه نازآفرينان

                                                    اميدم را به چشمانم نمي خواند

 

غريبي بودم و گم كرده راهي

                  مرا با خود به هر سويي كشاندند

                                        شنيدم بارها از رهگذاران

                                                   كه زير لب مرا ديوانه خواندند

 

ولي من، چشم اميدم نمي خفت

                 كه مرغي آشيان گم كرده بودم

                                       زهر بام و دري سر مي كشيدم

                                                  به هر بوم و بري پر مي گشودم

 

اميد خسته ام از پاي ننشست

                نگاه تشنه ام در جستجو بود

                                     در آن هنگامه ي ديدار و پرهيز

                                                  رسيدم عاقبت آن جا كه او بود

 

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

                ز خود بيگانه، از هستي رميده

                                    از اين بي درد مردم، رو نهفته

                                                  شرنگ نااميدي ها چشيده

 

دل از بي همزباني ها فسرده

              تن از نامهرباني ها فسرده

                                  ز حسرت پاي در دامن كشيده

                                                  به خلوت، سر به زير بال برده

 

به خلوت، سر به زير بال برده

              "دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

                                  به خلوتگاه جان، با هم نشستند

                                                     زبان بي زباني را گشودند

                                                      سكوت جاوداني را شكستند

 

مپرسيد، اي سبكباران! مپرسيد

                كه اين ديوانه ي از خود به در كيست؟

                                 چه گويم! از كه گويم! با كه گويم!

                                                  كه اين ديوانه را از خود خبر نيست

 

به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه

                   به دريايي درافتد بيكرانه

                                 لبي، از قطره آبي تر نكرده

                                                 خورد از موج وحشي تازيانه

 

مپرسيد، اي سبكباران مپرسيد

                   مرا با عشق او تنها گذاريد

                               غريق لطف آن دريا نگاهم

                                               مرا تنها به اين دريا سپاريد

 

 

دلم گرفته، اى دوست! هواى گريه با من‏

گر از قفس گريزم كجا روم، كجا، من؟

كجا روم؟ كه راهى به گلشنى ندانم‏

كه ديده بر گشودم به كنج تنگنا، من‏

نه بسته‏ام به كس دل نه بسته دل به من كس‏

چو تخته پاره بر موج رها، رها، رها، من‏

زمن هر آن كه او دور چو دل به سينه نزديك‏

به من هر آن كه نزديك ازو جدا، جدا، من!

نه چشم دل به سويى نه باده در سبويى‏

كه تر كنم گلويى به ياد آشنا، من‏

زبودنم چه افزود؟ نبودنم چه كاهد؟

كه گويدم به پاسخ كه زنده‏ام چرا من؟

ستاره‏ها نهفتم در آسمان ابرى ـ

دلم گرفته، اى دوست! هواى گريه با من...

سیمین بهبهانی