امشب به نگاه گرفته ات می توان اعتماد کرد سکوت  ناگفته دارم !

من از خود فراموشی دل های پاک ، از صدای پای رهگذران

من از عشق یک آهو می ترسم .

از آغاز هر سرنوشت و از طلوع هر زیبایی من از روح سرگردان

زندگی می ترسم .

 نیمه شب کابوس لحظه هایی است که من در آن گم شده ام .

 در سراب این زندگی تاریک و درد آلود فقط فروغ چشمانت

راه را برای من باز می کند .

 نشد درخت سبزی بمانم با شاخه های بلند و سایه افکنده

 اما آرزو داشتم دست های تو هیزم شکن شوند

 از دلتنگی به جایی رسیده ام

 که آرزو دارم با اشک هایم یک بار دیگر غسلت دهم !

بر بلندای خیال خویش ایستاده ام و بودن را نفس میکشم

اسطوره ذهن آرامم به تباهی می رود

همان جایی که تو اغاز افسانه ها بودی و در ادراک خاطرات

تلخم معلق ماندم .

شاید هنوز هم دلی برای حضورم می تپد ؟

پس چرا همچنان در خاطرات تلخ محصور مانده ام ؟

 ولی افسوس کسی نیست راز پرپر شدن را به او بگویم

 کسی نیست که با سرانگشتان نوازشگرش اشک مرا پاک کند

 و با روشنایی چشم هایش تنهاییم را خاک کند .

   خسته ام از این لبخند پر از درد !

      خدایا  ....  ؟

     وقتی سقف زندگی انقدر پایین بیاید که ناگریز از زیستن بود

  .... زیباترین پله صعود است .

سيزده خط زندگي از گابريل گارسيا مارکز

1- دوستت دارم نه به دليل شخصيت تو بلکه به خاطر شخصيتي که من در هنگام با تو بودن پيدا ميکنم...

2- هيچکس لياقت اشکهاي تو را ندارد و کسي که چينين ارزشي دارد باعث اشک ريختن تو نمي شود...

3- اگر کسي تو را آنطور که ميخواهي دوست ندارد؛ به اين معني نيست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد...

4- دوست واقعي کسي است که دستهاي تو را بگيرد ولي قلب تو را لمس کند...

5- بدترين شکل دلتنگي براي کسي آن است که در کنار او باشي و بداني که هرگز به او نخواهي رسيد...

6- هرگز لبخند را ترک نکن. حتي وقتي ناراحتي؛ چون هرکس امکان داره عاشق لبخند تو بشه...

7- ممکن است تو در تمام دنيا فقط يک نفر باشي ولي براي بعضي افراد تمام دنياي اونها هستي...

8- هرگز وقتت را با کسي که حاضر نيست وقتش را با تو بگذرد، نگذران...

9- شايد خدا خواسته است که ابتدا بسياري از افراد نا مناسب را بشناسي و سپس شخص مناسب را، به اين ترتيب وقتي او را يافتي بهتر مي توني شکر گذار باشي...

10- به چيزي که گذشت غم مخور، به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن...

11- هميشه افرادي هستند که تو را مي آزارند. با اين حال همواره به ديگران اعتماد کن و فقط مواظب باش که به کسي که تو را آزرده دوباره اعتماد نکني...

12- خود را به فرد بهتري تبديل کن و مطمئن باش که خود را مي شناسي قبل از آنکه ديگري را بشناسي و انتظار داشته باشي او تو را بشناسد...

13- زياده از حد خود را تحت فشار نگذار، بهترين چيزها در زماني اتفاق مي افتد که انتظارش را نداري...
 
                                                                                                    

زمانی به دریا رسیدم که غروب داشت اب تنی میکردتا اغشته به عطر و زلالی اب اندرون کاخ جادویی شب به ملا قات خواب سر مست برود و موج که سحر گا هان خشمگین .صدفهای خواب الود را به ساحل می سپارد .اینک نوای غمناک ارامش را نثار غروب میکرد که همچون عشق.سرخ رنگ می درخشید

و من لبریز از اینهمه زیبایی خود را به بازوان رویایی دریا سپردم تا مرا به خلسه فرو ببرد و در جذبه اینهمه شکوه .رازگونه غرق کند.نگاهم را از اندرونم که در ساحل با تمسخر نگاهم می کند.میگیرم و به اسمان می دوزم .باید که همه چیز را فراموش کنم.شاید که بتوانم به ان جزیره ای برسم که گا هواره رویا های تحقق یا فته .این انسان محروم از عشق.انجا یافت شود و من ما وا بگیرم.

شاید که بتوان گوهر شب چراغی یافت که تمامی ارزوها را بر اورده سازد و دیو پلیدی را برای ابد جادو کند و به زنجیر کشد.....اه...هنوز اندرونم همان جا به من می خندد...من می خواهم تنهای تنها نوای دریا را گوش دهم ...هیچ صدایی....تنهادریا.

صبح از دریچه سر به درون می کشد به ناز

وز مشرق خیال

تو ، صبح تابناک تری را

ـ سر در کنار من ـ

         با چهره ی شکفته چو گل های نسترن

                                                 لبخند می زنی.

من ، آفتاب پاک تری را

      در نوشخند مهر تو می بینم

             در مطلع بلند شکفتن

من ، روز خویش را

با آفتاب روی تو ،

کز مشرق خیال دمیده ست

آغاز می کنم.

من با تو می نویسم و می خوانم

        من با تو راه می روم و حرف می زنم

             وز شوق این محال:

              ـ که دستم به دست توست !-

                       من ، جای راه رفتن

                              پرواز می کنم !

آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم :

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میام مردم ، در ازدحام شهر

غیر از تو ؛ هرچه هست فراموش می کنم

گویند این و آن به هم – آهسته –

-         هان و هان!

                                           دیوانه را ببینید!

بیخود ،چو کودکان

            لبخند می زند !

با خود چگونه گرم سخن گفتن است؟! آه،

من ، دور از این ملامت بیگاه ،

                همچنان ،

                     سرمست ،

 در فضای پریخانه های راز

شاد از شکوه طالع و بخت موافقم

آخر ، چگونه بانک بر آرم که : ...

تنها در این حالت است که هیچ" بودن"ی بودن ترا در  قالب هیچ "چگونگی"یی مقید نمی دارد

و این آزادی بی مرز و شور انگیزی است

                                                                                     دکتر علی شریعتی

                          چون سایه ای بر دیوار

                                                        و آفتاب نیمروز تو

                                                                               آن را محو خواهد کرد

هنگامی که اندوه من به دنیا آمد از او پرستاری کردم و با مهر و ملاطفت نگاهش داشتم. اندوه من مانند همه ی چیز های زنده بالا گرفت و نیرومند شد، و سرشار از شادی های شگرف. من و اندوهم به یکدیگرمهر می ورزیدیم، و جهان گرداگردمان را دوست می داشتیم. زیرا که اندوه، دل مهربانی داشت و دل من هم از اندوه مهربان شده بود.

هر گاه من و اندوهم با هم سخن می گفتیم، روزهامان پرواز می کردند و شب هامان آکنده از رویا بودند، زیرا که اندوه زبان گویایی داشت، و زبان من هم از اندوه گویا شده بود. هر گاه من و اندوهم با هم آواز می خواندیم، همسایگان ما کنار پنجره هاشان می نشستند و گوش می دادند، زیرا که آواز های ما مانند دریا ژرف بود و آهنگ هامان پر از یاد های شگفت. هر گاه من و اندوهم با هم راه می رفتیم، مردمان ما را با چشمان مهربان می نگریستند و با کلمات بسیار شیرین با هم نجوا می کردند.بودند کسانی که از دیدن ما غبطه می خوردند، زیرا که اندوه چیز گرانمایه ای بود و من از داشتن او سر فراز بودم. ولی اندوه من مرد، چنان که همه ی چیزهای زنده می میرند، و من تنها مانده ام که با خود سخن بگویم و با خود بیندیشم.

اکنون هر گاه سخن می گویم سخنانم به گوشم سنگین می آیند.

 هر گاه آواز می خوانم همسایگانم برای شنیدن نمی آیند.

هر گاه هم در کوچه راه می روم کسی به من نگاه نمی کند.

فقط در خواب صداهایی می شنوم که با دلسوزی می گویند :

(( ببینید، این خفته همان مردی است که اندوهش مرده است ))

(جبران خلیل جبران)