وقتی دستام خالی باشه وقتی باشم عاشق تو  

 

 غير دل چيزی ندارم که بدونم لايق تو

 

  دلمو از مال دنيا به تو هديه داده بودم

 

 با تمام بی پناهی به تو تکيه داده بودم

 

 هر بلايی که سرم اومد همه زجری که کشيدم

 

  همه را به جون خريدم ولی از تو نبريدم

 

  هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تورو ديدم

 

 تو سبک شدن تو رويا همه جا بتو رسيدم

 

  اگه احساسمو کشتی اگه از ياد منو بردی

 

 اگه رفتی بی تفاوت به غريبه دل سپردی

 

 

بدون اينو دل من شده جادو به طلسمت 

 

يکی هست اينور دنيا که تو يادش مونده اسمت  

 

 

 

این روزها از دیدن بارون

دل آدمها می گیره

کاش می شد یکی بیاد که

دست بارونو بگیره

 

 

کاش میشد یکی بیاد که چترشو وا نکنه

اگه خیس شد زیر بارون با ما دعوا نکنه

کاش میشد بیاد یکی که دل به آسمون بده

رو تن سبز جوونه بارونه تکون بده

میاد اون کسی که باید بیاد از یه راه دور

میدونم میکنه از قطره قلب من عبور

میدونم رنگین کمون توی دلم پا می زاره

میدونم نور خدا رو تو دلم جا می زاره

کاش تا اون روز قشنگ دل تنگم نمیره

کاش می شد یکی بیاد که دست بارونو بگیره

 

 

 

در آن پر شور لحظه ...

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

 

 

 

آن را كه در هواي تو يك دم شكيب نيست 

 با نامه ايش گر بنوازي غريب نيست 

 امشب خيالت از تو به ما با صفاتر است

 چون دست او به گردن و دست رقيب نيست

اشك همين صفاي تو دارد ولي چه سود

 آينه ي تمام نماي حبيب نيست

 فرياد ها كه چون ني ام از دست روزگار

صد ناله هست و از لب جانان نصيب نيست

سيلاب كوه و دره و هامون يكي كند

 در آستان عشق فراز و نشيب نيست

 آن برق را كه مي گذرد سرخوش از افق

پرواي آشيانه ي اين عندليب نيست

ولادت حضرت فاطمه (س) گرامی باد .

 

این دسته گل تقدیم به همه مادران عزیز

 

 

روز مادر مبارک باد

 

 

 

 

 

 

تقدیم به تو ای مادر که

 

بهترینی

 

 

عشق من

بگذار آن باشم كه با تو تا آخرين لحظه زندگی خواهد ماند

بگذار آن باشم كه با صداقت با تو درد دل ميكند و با يكرنگی و يكدلی

 زندگی ميكند

بگذار آن باشم كه ديوانه وار در شهر نام تو را فرياد ميزند

و آن باشم كه برای عشقت: جان خواهد داد

بگذار همانی باشم كه در شادی هايت ميخندد و در غم هايت با تو شريك

 است بگذار كسی باشم كه به داشتن چينين عشقی مانند تو افتخار كند

بگذار كسی باشم كه وقتی كلمه دوستت دارم را بر زبان می آورد اشك

از چشمانش سرازير شود

بگذار همانی باشم كه تو ميخواهی ، همانی باشم كه تو آرزوی آن را

 داری

بگذار كسی باشم كه با احساس سخن نگويد ، از ته دل دردش را بگويد

 و از تمام وجود عاشق و دل شيفته تو باشد

بگذار كسی باشم كه زمان تنهايی اش تو همان تنهايی او باشی و زمان

 خوشبختی اش تو همان خوشبختی او باشی

بگذار همانی باشم كه با باوری عميق به تو و زندگی نگاه بيندازد و با

 احساسی پاك عاشق قلب مهربان تو باشد

بگذار همانی باشم كه بتوانم ستون های استوار زندگی را با محبت و

عشق بنا كنم تا تو با آرامش با من زندگی كنی

بگذار همانی باشم كه تو در روياها منتظر او ماندی و به استقبال او

 رفتی

بگذار كسی باشم كه ديگر به جز تو به كسی ديگر نگاه نكند و تنها تو

باشی و قلب مهربانت و يك دنيا عشق در وجودش اينك من با تمام

وجودم كاری كرده ام و خواهم كرد كه هم تو را به آرزويت رسانده باشم

 و هم خودم آينده ای خوشبخت را در كنار تو داشته باشم

بگذار همانی باشم كه دوستش ميداری و بگذار همانی باشم كه برای

عشقش جان خواهی داد

که من هم برای عشق تو جان میدهم

مادر 

با همه وجودم دوستت دارم

عاشق ات هستم

 

 

 

 

تا صبحدم به ياد تو شب را قدم زدم
آتش گرفتم از تو و در صبحدم زدم

با آسمان مفاخره كرديم تا سحر
او از ستاره دم زد و من از تو دم زدم

او با شهاب بر شب تب كرده خط كشيد
من برق چشم ملتهبت را رقم زدم

تا كور سوي اختركان بشكند همه
از نام تو به بام افق ها ،‌ علم زدم

با وامي از نگاه تو خورشيد هاي شب
نظم قديم شام و سحر را به هم زدم

هر نامه را به نام و به عنوان هر كه بود
تنها به شوق از تو نوشتن قلم زدم

تا عشق چون نسيم به خاكسترم وزد
شك از تو وام كردم و در باورم زدم

از شادي ام مپرس كه من نيز در ازل
همراه خواجه قرعه ي قسمت به غم زدم

 

 

 

 

 

 

 

من از آن لحظه که بار سفري مي بستم

وعده اي بود و کلام سخني در گوشم

که بپرسم،بروم يا که ببينم!

چه کسي عاشق معناي شب فاخته بود؟

چه کسي با تو به دلدادگي عشق دلي باخته بود؟

سفر دور و درازي رفتم

و درين راه سخن هاي تو در گوشم بود!

گفته بودي که زشب هاي تو و ماه بپرسم که هنوز،

هست؟

آيا گذري هست به مهتاب و شب راز و نياز؟

گفته بودي که بپرسم،بروم يا که ببينم!

گذر مخملي زنجره در جوي روان، هست هنوز؟

گفته بودي لب آن رود،

در آن دهکده آواز زني غمگين است

بروم يا که ببينم!

گل زيباي وجودش زچه رو مي گريد؟

به چه ها مي نالد؟

و چرا دايره رنگ غزل هاي خدا غمگين است؟

گفته بودي که تورا در همه جا ياد کنم!

خاطرات دل غمگين تو را شاد کنم.

آخر اي دوست کجايي؟ که هنوز،

من به زندان دل سوخته اي در سفرام!

من از آن روز که از شاخه خشکيده

به پرواز کشيدم پر و بال،

اوج من در قفسي بود و بلنداي سر ام!

و در آن شب که به مهماني باغي رفتم

دل به آلام نگاه گل ياسي بستم

که در اين ظلمت بي عاطفه مقهور نشد!

من در اين وادي بي پرده سفر هاي زيادي کردم

سال ها در سفر آبي رودي بودم

که به ساحل نرسيده خشکيد!

و از آن شب که به آرامگه ساحل دوري رفتم

شاهد عشق قشنگ دل ماهي بودم

و در آن ساحل مرگ

رجعتي با لب خشکيده به امواج نبود!

نه بر آن تشنه خشکيده گلو،

قطره آبي دادند

نه گلستان و سمن را به کسي بخشيدند!

من در اين وادي نفرين شده، بيهوده تقلا کردم

که بپرسم ،بروم يا که ببينم

ز چه رو عشق چنين بي معناست

يا چرا سفسطه در کار دل ما پيداست!؟

سال ها رفتم و رفتم که ببينم آيا

ميشود نان به فقيري بخشيد؟

با محبت غم و اندوه کسي را پرسيد؟

اشک چشمان کسي را بوسيد؟

مرحمي بر جگر سوخته شمعي شد،

يا چراغي افروخت؟

من از اين فاصله ها سخت پريشانحالم

باورام کن که نميدانم من.

من نميدانم از اين عشق چه ها ميگويند!

آسمان هنر عشق نميدانم چيست!

آخر اي دوست ،کسي با من دلسوخته همراه نشد!



راستي، چه کسي ميداند؟

که درين سبزه و راغ

زاغ ها رنگ سيه روزي خود را دارند!



اي دريغ از همه احوال

که هرگز نشد آن روز

که معنا يابد،عشق يعني همه چيز!

                        

قاصدك ! هان ، چه خبر آوردي ؟
                   از كجا وز كه خبر آوردي ؟
                                          خوش خبر باشي ، اما ،‌اما
                                                                 گرد بام و در من
                                                                               بي ثمر مي گردي
انتظار خبري نيست مرا 
                   نه ز ياري نه ز ديار و دياري باري                                        
                                         برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس
                                                                        برو آنجا كه تو را منتظرند
 قاصدك
            در دل من همه كورند و كرند
                                    دست بردار ازين در وطن خويش غريب
                                                                         قاصد تجربه هاي همه تلخ
 با دلم مي گويد
           كه دروغي تو ، دروغ
                                  كه فريبي تو. ، فريب                                                                                                                   قاصدك هان ، ولي ... آخر ... اي واي
 راستي آيا رفتي با باد ؟
           با توام ، آي! كجا رفتي ؟ آي
                                راستي آيا جايي خبري هست هنوز ؟
                                                        مانده خاكستر گرمي ، جايي ؟
 در اجاقي طمع شعله نمي بندم خردك شرري هست هنوز ؟

                                                    قاصدك
                                       ابرهاي همه عالم شب و روز
                                                در دلم مي گريند

 

 

 

نگاهت اسمانم بود و گم شد

                                دو چشمات سایبانم بود و گم شد

به زیر اسمان در سایه تو

                                 جهان در دیدگاهم بود و  گم شد

دیشب جمال رویت تشبیه ماه کردم **

                                        تو به زماه بودی، من اشتباه کردم**

دوشینه پیش رویت آیینه را نهادم**

                                         روز سپید خود را آخر سیاه کردم**

هر صبح یاد رویت تا شامگه نمودم**

                                        هر شام فکر مویت تا صبحگاه کردم**

تو آنچه دوش کردی از نوک غمزه کردی**

                                       من هرچه کردم امشب ، از تیر آه کردم**

صد گوشمال دیدم تا یک سخن شنیدم **

                                       صد ره به خون تپیدم تا یک نگاه کردم**

چون خواجه روز محشر جرم مرا ببخشد؟**

                                       کز وعده عطایش عمری گناه کردم **

3 چيز مردم را رنجه مي دارد * پيش مي خواهند ** بيش مي خواهند *** از آنِ خويش مي خواهند.

بي عشق و محبت نتوان زيست وليکن

                                       * يک دل دو محبت نپذيرد

* قلبي که به يک لحظه دو صد عشق پذيرد

                                      * بگذار که اين قلب غريبانه بميرد *

                                    

اي عشق، شكسته ايم، مشكن ما را اينگونه به خاك ره ميفكن ما را ما در تو به چشم دوستي مي بينيم اي دوست مبين به چشم دشمن ما را

شبي پرسيدمش با بي قراري به غير از من کسي را دوست داري؟ دو چشمش از خجالت بر زمين دوخت ميان گريه هايش گفت آري به دل گفتم که يارم مهربان است که اينگونه سراغ دلربان است دلم آوازه دادش ناگهاني رخش با من دلش با ديگران است درخت غم در وجودم کرده ريشه به درگاه خدا نالم هميشه جوانان قدر يکديگر بدانيد اجل سنگ است و آدم مثل شيشه.

                                                

فرقی نمی کنه گودال آبی کوچک باشی یا دریای بی کران ، زلال که باشی آسمان در توست .

در آن پر شور لحظه دل من با چه اصراري ترا خواست، و من ميدانم چرا خواست، و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده كه نامش عمر و دنياست ، اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست . ***

به چشمان پريرويان اين شهر به صد اميد مي بستم نگاهي مگر يك تن از اين ناآشنايان مرا بخشد به شهر عشق راهي به هر چشمي به اميدي كه اين اوست نگاه بي قرارم خيره مي ماند يكي هم، زينهمه نازآفرينان اميدم را به چشمانم نمي خواند غريبي بودم و گم كرده راهي مرا با خود به هر سويي كشاندند شنيدم بارها از رهگذاران كه زير لب مرا ديوانه خواندند ولي من، چشم اميدم نمي خفت كه مرغي آشيان گم كرده بودم زهر بام و دري سر مي كشيدم به هر بوم و بري پر مي گشودم اميد خسته ام از پاي ننشست نگاه تشنه ام در جستجو بود در آن هنگامه ي ديدار و پرهيز رسيدم عاقبت آن جا كه او بود "دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس" ز خود بيگانه، از هستي رميده از اين بي درد مردم، رو نهفته شرنگ نااميدي ها چشيده دل از بي همزباني ها فسرده تن از نامهرباني ها فسرده ز حسرت پاي در دامن كشيده به خلوت، سر به زير بال برده به خلوت، سر به زير بال برده "دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس" به خلوتگاه جان، با هم نشستند زبان بي زباني را گشودند سكوت جاوداني را شكستند مپرسيد، اي سبكباران! مپرسيد كه اين ديوانه ي از خود به در كيست؟ چه گويم! از كه گويم! با كه گويم! كه اين ديوانه را از خود خبر نيست به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه به دريايي درافتد بيكرانه لبي، از قطره آبي تر نكرده خورد از موج وحشي تازيانه مپرسيد، اي سبكباران مپرسيد مرا با عشق او تنها گذاريد غريق لطف آن دريا نگاهم مرا تنها به اين دريا سپاريد ***

کاش کودک بودم تا شبها قبل از اينکه بفهمم چه کسي برايم لالايي گفته، عميق ترين خواب دنيا را داشتم.وصبح ها با خميازه وعشوه اي کودکانه، بعد از همه از خواب برمي خواستم. اي کاش کودک بودم ، تا هر وقت دلم مي گرفت با صداي بلند گريه مي کردم و داد مي زدم تا همه درد مرا بفهمند. اي کاش کودک بودم ، تا عروسکهايم را در اختيار مي گرفتم و هر گونه که دوست دارم با آنها بازي مي کردم و هيچ وقت عروسک هيچ کس نمي شدم. اي کاش کودک بودم ،تا بزرگ ترين شيطنت زندگيم نقاشي روي ديوار بود. اي کاش کودک بودم ، تا از ته دل مي خنديدم، نه اينکه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم. اي کاش کودک بودم ، تا در اوج ناراحتي و درد با يک بوسه تو، همه چيز را فراموش مي کردم. از طرف etc

اگر جرأت عاشق شدن نداریم، حداقل شعور معشوق شدن را داشته باشیم"

هیچکس نمیتونه به دلش یاد بده که نشکنه..! ولی حداقل میتونه یادش بده که وقتی شکست لبه ی تیزش دست اونی را که شکستتش نبره..!

آنگاه که.......... ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس ميکني؛ به خاطر بياور که زيبايي شهاب ها از شکستن قلب ستارگان است

چه سخت است دل كندن چه سخت است فراموش كردن، بي خيال شدن، خود را به آن راه زدن اين سختي، تقاص سكوت است تقاص فاصله اي است كه سكوت خالق آن است

گلي را كه ديروز به ديدار من هديه آوردي اي دوست دور از رخ نازنين تو امروز پژمرد همه لطف و زيبايي اش را كه حسرت به روي تو مي خورد و هوش از سر ما به تاراج مي برد گرماي شب برد صفاي تو اما گلي پايدار است بهشتي هميشه بهار است گل مهر تو در دل و جان گل بي خزان گل تا كه من زنده ام ماندگار است فريدون مشيري

تو به من خنديدي و نمي دانستي من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديم باغبان از پي من تند دويد سيب را دست تو ديد غضب آلوده به من كرد نگاه سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك و تو رفتي و هنوز سالهاست كه در گوش من آرام آرام خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم و من انديشه كنان غرق اين پندارم كه چرا خانه كوچك ما سيب نداشت

چه زیباست وقتی نگاهی نگاهی را می طلبد و به خنده قلبی را به تپش در می آورد و حرکت چشمی محبت را پیام می دهد و خون را در رگهای عاشق به حرکت درمی آورد و پیام رفاقت را به قلب می رساند .